ขอโทษ ทุกคน ที่หายไปนานมากๆ

ยังไม่คิดจะอัพบล็อกหรอกจริงๆแล้ว

 

 แต่ตอนนี้ มีเรื่องกลุ้มใจมากๆ

 

 ---------------------------------------------------------------

 ไม่อยากให้ทุกคนเสียเวลา ไม่จำเป็นต้องอ่านก็ได้

 --------------------------------------------------------------

 

อยากจะอ่านหนังสือ อยากจะขยันให้ได้เหมือนตอนเทอมแรก

อยากให้มันออกมาดีเหมือนครึ่งที่แล้ว  ทั้งๆที่คราวนี้จะต้องตั้งใจหว่าเดิม

แต่ทำไมนะ...มันกลับตรงข้าม   ชิว...จนไม่รู้จะพูดว่าไง

ถึงคะแนนมันออกมาดีเกินคาด แต่มันก็อาจจะแค่ฟลุค!!

แล้วเวลาไปสอบตรง ไปเอ็นท์ละ?? มันจะฟลุคแบบนี้หรอ?

ใช่...ช่วงก่อนสอบกลางภาคนี้นะ รู้ตัวว่าจะสอบ รู้ว่าต้องอ่านหนังสือ

แต่เหมือนมันไม่มีกำลังใจจะอ่าน ไม่อยากอ่าน ยังไม่พร้อมจะสอบ เหมือนยังเตรียมใจไม่ทัน

แล้ว...ก็อ่านหนังสือแต่พอเข้าใจ ใช่! ที่คะแนนมันดูดี

แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้นสิ...คะแนนที่ได้มาจากความฟลุค คะแนนที่ไม่ได้มาจากความพยายามจริงๆ

 มันจะไปมีความหายอะไร  ก็เหมือนกับลอกเค้า ก็เหมือนกับไม่ใช่ความสามารถจริงๆของตัวเราเอง

 อยากจะทำให้ได้เหมือนตอนนั้น...ถึงมันจะไม่ดีเท่านี้...แต่มันภูมิใจกว่านี้มาก

อย่างน้อย มันก็เป็นกำลังใจในการทำครั้งต่อไปให้ดีขึ้น

 

แต่แล้ว.....ทำไมมันต้องเกิดเหตุการณืบ้าๆนั้นขึ้นด้วย...

มันทำให้ทุกอย่างพัง....มันทำให้กำลังใจของฉันพังลง

ใช่!! ที่คนรอบข้าง เพื่อนๆ ครอบครัว คุณครู อาจจะเห็นว่าเราทำตัวเหมือนปกติ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ....คงคิดสินะว่าตัวฉันนั้นเข้มแข็งมาก

ไม่ร้องไห้ ไม่ทำหน้าเศร้า...แต่กลับหัวเราะและทำตัวได้เหมือนปกติ

เหมือนตอนที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น....ใช่!! ฉันทำแบบนั้นจริงๆ

............

 

ช่วงนี้ เราขี้ลืมบ่อยมากๆ...แม้สิ่งเล็กๆน้อยๆที่ต้องทำ มันต้องทำได้ แต่กลับลืม

ถึงจะจดบันทีกการบ้าน+งานและเป้าหมายสำคัญที่ต้องทำ อยู๋ประจำ

แต่สิ่งเล็กๆน้อยๆ ที่ต้องทำก็ลืมซะได้....และไม่รู้เพราะอะไร ถึงเป็นแบบนั้น

แต่ตอนนี้ก็คงจะพอรู้สาเหตุแล้วละ....ถึงจะไม่ต้องไปหาหมอเพื่อตรวจสุขภาพจิต (เว่อร์ไปเนอะ)

แต่ก็คงรู้ตัวเองว่า.....เราพยายามปิดกั้นอะไรบางอย่าง

ปิดกั้นความรู้สึกแย่ๆ ที่ทำให้เราเจ็บปวด ที่ทำให้ไม่สบาย

และพยายามจะลืมมันอยู่ตลอดเวลา ก็เรื่องนั้นแหละ!!!

ถูกต้องแล้ว!! ตอนนี้นะเราคิดว่าเราลืมนึกถึงมันได้แล้ว เราสบายใจ

รู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปกติสุขทุกอย่าง แต่นั้น!!

อาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉัน ลืมในทุกๆสิ่งที่ผ่านเข้ามาก็ได้

เพราะปิดกั้น ไม่อยากรับรู้อะไรหรอ?? เป็นเพราะแบบนั้นสินะ

นี้สินะ......"การวิ่งหนีปัญหา"

.....................................

 

 

ในสถานการณ์แบบนี้....  ใกล้ถึงเวลาเอ็นท์ ใกล้เวลาสอบเข้าไปทุกที

ฉันควรจะทำยังไงดี....อยากได้ความรู้สึกนั้นกลับมา กำลังใจนั่น!!

แรงบันดาลใจที่เคยมี  ความฝันและเป้าหมายที่อยากจะไปให้ถึง

ตอนนี้สู้กับตัวเองยังไม่สำเร็จเลย....แล้วจะไปสู็กับคนอื่นๆเค้าได้ยังไง

อยากให้พรุ้งนี้ตื่นมาแล้วรับรู้ว่าที่ผ่านมามันเป็นแค่ความฝัน.....ฝันร้าย

แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก....ตอนนี้ฉันรู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน...

....อ่อนแอจนสมเพชตัวเองจะแย่....

 

ถ้าฉันไร้กำลังใจ + แรงบันดาลใจ  ฉันก็ทำไม่ได้หรอก  เราเป็นคนแบบนั้นสินะ

 

 

ตอนนี้...ฉันควรจะทำไงดี?????

 

 ปล. ใครที่อ่านมาก็ขอบคุณที่รับฟัง แต่ไม่ต้องปลอบนะ ไม่อยากอ่อนแอไปมากกว่านี้ ต้องลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองได้แน่ๆ (เชื่อว่าแบบนั้น)

 ปล. มีโอกาสคงได้เจอกัน

 

Comment

Comment:

Tweet

แรงบันดาลใจเราก้ไม่มีว่ะ

ช่วงนี้มีแต่เรื่่องให้วอกแวกไม่ตั้งใจ
อ่านกาตูน เล่นเกมส์

ต้องรอใกล้ๆก่อนมั้งถึงจะตั้งใจ
ไฟไม่ลนก้นก้ไม่อ่านหรอกหนังสืออ่ะ

อย่าไปเครียดๆ
อะไรไม่ดี ไม่จำ จำไว้

#5 By isrorin on 2010-01-13 21:15

สู้ๆต่อไปนะ
เราเองก็เป็นเหมือนกัน ช่วงนี้อยากจะตั้งใจเรียนให้มาก
แต่พอถึงเวลาเข้าจริงกลับไม่อยากทำอะไรเลยซะงั้น
เพื่อนก็เป็นกันเยอะเลย
คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมของม.ปลายตอนท้ายๆล่ะมั้ง??
บางทีความเครียดก็ทำให้ปิดกั้นตัวเอง ไม่อยากทำอะไรโดยไม่รู้ตัว open-mounthed smile

ลองหาอย่างอื่นทำให้มันผ่อนคลายดูสิ ถ้าไม่กดดันตัวเองเกินไปก็อาจจะดีขึ้นนะ
ทางนี้เองก็พยายามอยู่เหมือนกัน big smile big smile big smile

#4 By Prae on 2010-01-12 18:23

เรื่องมันผ่านไปแล้วววว



มานั่งคิดให้กลุ้มก็ไม่ได้ไร
จะใช้ชีวิตให้ชิวหรอไม่ชิวก็ไม่เป็นไรนิ

ถ้าคิกว่าเครียดแล้วสอบได้สู้ไม่เครียดแล้วสอบได้จะดีกว่า
แล้วก็ไม่ใช่ว่าเครียดแล้วจะเอ็นติดด้วย
ของงี้มันอยู่ที่ใจ(ไอ่น้องงงงงงง!!!! = =555)

มีเพื่อนไวทำไม
เพื่อนมีไว้ให้ระบายนะ
มีไรไม่สบายโทรมาก็ได้ เรารับฟังได้หมด
จะทำให้พิชหัวเราะด้วยก็ได้

จำไว้ว่าถ้าพิชมีปัญหา ยาก็อยู่ข้างพิชนะbig smile

#3 By Ya [やたて] = 3 = ☆ on 2010-01-10 01:05

พิชจงอย่าเครียด

อย่าปล่อยตัวเองเครียดพิชแพนไม่ปลอบหรอกนะ 555+
แต่เวลาเครียดก็หาอะไรทำที่ทำให้ลืมเร่องเครียดๆดีกว่านะพิช
คิดว่า ฉันเองก็เคยอยู่ในสภาวะแบบคุณมาก่อนนะคะ
บางครั้ง บางที มันอาจตกค้างมาจนถึงตอนนี้เชียวล่ะ ='=

ฉันเองก็ตามหาแรงบันดาลใจไม่เจอ..
จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำมากำลังจะหยุดนิ่ง..
อยากหนีปัญหา หรือหยุดอยู่ซะเฉยๆ แต่นั้นกลับทำให้แย่ลงไปอีก

พอคิดได้ว่า ยังไงซะ มันก็คงต้องเป็นไป..
เมื่อเลี่ยงไม่ได้ ก็คงต้องจำเป็น ทำให้มันสนุก และรู้สึกดีเวลาอยู่กับสิ่งๆนั้นแล้วกันค่ะ ^^

ขอให้ทุกอย่างดีขึ้นในเร็ววันนะbig smile